Persoonlijk verhaal

image

Misschien hebben meer fotografen er last van, maar ik vind het nooit zo fijn om voor de camera te staan. Ik sta er liever achter ;).

Waarom? Tsja…Stukje onzekerheid…Als ik lach krijg ik “spleet” ogen…dat vind ik minder leuk. Vraag ik me af of mijn haar wel goed zit, zie ik mezelf opeens en  denk ik: ‘zo zien andere mij dus ook?’ Vinden ze me wel leuk, knap, mooi, enz? Allemaal onzekere vragen en gedachten. Sinds januari draag ik een bril. En eigenlijk was het gewoon goed. Even wennen maar prima > qua spiegelbeeld :). Waarom maak ik me dan wel druk om die “spleet ogen”, mijn haar en weet ik het wat nog meer? Best gek hé, hoe wij mensen kunnen denken! Het ene moment vol zelfvertrouwen: ‘zo, ik zie er leuk uit joh’) en het volgende moment vinden we onszelf, ik in ieder geval, minder mooi e.d.

Zoals vele weten ben ik Christelijk en weet ik, dat God mij gemaakt heeft. Ik ben wie ik ben. Daarom vind ik het zo leuk om iedereen, en dan in het bijzonder kinderen en tieners, op de foto te zetten. Gewoon zoals ze zijn. Niemand is perfect! En dat is maar goed ook. Krijgen we o.a. saaie foto’s van ;)

Waarom ik dit deel? Omdat ik wil laten zien, dat ook ik als fotograaf het lastig vind om op de foto te gaan. Maar ik weet dat foto’s kostbaar zijn en je helpen je goed te voelen. Toen ik 9 jaar geleden in Amerika was (18 jaar), maakte we op het strand foto’s van elkaar. Voor het eerst was ik blij met mezelf en vond ik dat ik mooi op de foto stond! Helaas is er kort na de vakantie ingebroken en ben ik die foto’s kwijt. 9 jaar later doet dat nog steeds pijn ofzo, ik vind het jammer.

Ik voel dat het mijn verlangen en “doel” is, om mooie foto’s van anderen te maken. Ze het gevoel te geven, dat ze mooi zijn! Want dat zijn ze! We kunnen het zeggen tegen “onze” kinderen en tieners maar we kunnen het ze ook laten zien <3!

Liefs, Mariska <3 Enne: Dit ben ik…En ik ben er trots op en blij mee ;).

image
← Terug naar het overzicht